Se procurer sildenafil sur internet | Safe, Secure Online Pills, Low Prices

Friday, 8 Jan 2010

வீரத்தின் விளைநிலத்தில் தமிழர்களின் தடயங்கள்!

ஓட்டல் உரிமையாளர் ஓடோடி வரப்போகிறார்!

சியாம் ரியாப் நகரின் விமான நிலையத்திற்கும் உள்ளூரின் அமைப்பிற்கும் நிறைய முரண்பாடு கண்டேன் என்று கடந்த வாரம் முடித்திருந்தேன்.

அது என்ன முரண்பாடு என்றால் சியாம் ரியாப்பில் அவ்வளவு ஓட்டல்கள்!

ஓடடல்கள் என்றால் சாதாரணமாக நினைத்துவிடப் போகிறீர்கள்! சாதாரண ஓட்டல்களே இந்த ஊரில் குறைவு. நடுத்தர ஓட்டல்களில் ஆரம்பித்து மிகப் பெரிய நட்சத்திர ஓட்டல்கள் வரை இங்கு ஏராளமாக உண்டு.

ஒரு நாகரிகமான தங்கலுக்கே தினமும் சுமார் 5000 ரூபாய் ஆகும். இந்த ஏழை நாட்டிற்கு இந்தக் கட்டணம் மிக அதிகம்.

நம் நாட்டில் சாதாரண லாட்ஜுக்ள முதல் தினமும் 30,000 ரூபாய் ஓட்டல்கள்கூட உண்டு.

ஆனால் இங்கு அப்படி இல்லை, வந்து இறங்குகிற பயணிகளைச் சக்கையாகப் பிழிந்து எடுத்துவிடக் கூடிய ஓட்டல்களே இங்கு அதிகம். வந்து இறங்குகிற உல்லாசப் பயணிகளை வைத்தே இந்த நாடு தன்னை வளப்படுத்திக்கொள்கிறது என்பதால்தான் இந்த நிலை.

அதுவும் டாலர்களில்தான் வாடகைகளை வாங்கிக்கொள்கிறார்கள்.

நானும் சிவாவும் தங்கிய ஓட்டலில் இரண்டு நாள் வாடகையை முதலில் முன்பணமாகச் செலுத்தக் கேட்டுக்கொண்டார்கள். இதன்படி 250 டாலர்களைச் செலுத்தியபிறகே சாவியை நீட்டினார்கள்.

அறைப் பையன் சிவப்பாக அழகாக, மிடுக்காக இருந்தான். அவனைப் பார்த்ததுமே எனக்கு மிகப் பிடித்துவிட்டது.

உடல் மொழியால் எங்களிடம் மிகுந்த மரியாதை காட்டினான். நாங்கள் நடந்த சிறு தூரத்திலும் லிஃப்டிலும் முழுப் புன்னகையுடன் காணப்பட்டான்.

இது டாலர் பெறுவதற்காகச் சிந்தப்பட்ட புன்னகையாக நான் கருதவில்லை. அவனது இயல்பே அதுதான்.

வார்த்தைக்கு வார்த்தை, ‘சார், சார்’ என்று சேர்த்துக்கொண்டான்.

அறை நன்றாகவே இருந்தது. கொடுத்த வாடகைக்குப் பெறுமதியாக இருப்பதாகவே எனக்குப்பட்டது.

ஒன்றை இங்கே குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும். தூங்கப் போகுமுன் ஓட்டலில் என்னதான் இருக்கிறது என்று ஒரு வலம் வந்தபோது பிரமித்துப் போனேன்.

இது என்ன ஓட்டலா? அல்லது கலைக்கூடமா என்று கேட்குமளவிற்கு மிக மாறுபட்ட அமைப்பாக இருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் மரச் சிற்பங்கள். எங்குமே சுவரைப் பார்க்க முடியாதபடி மரங்களால் இழை இழை என்று இழைத்திருந்தார்கள்.

வரவேற்புக் கூடம் அந்த ஓட்டல் முதலாளியை ஒரு விளம்பரப் பிரியராக உணர்த்தியது. எனக்கு இந்த நாட்டில் யாரையெல்லாம் தெரியும் தெரியுமா என்று ஓட்டலுக்கு வருபவர்களைக் கேட்பதுபோல் கம்போடியாவின் பிரதமருடனும் சுற்றுலாத் துறை அமைச்சருடனும் இன்னும் பல உள்ளூர் பிரபலங்களுடனும் ஓட்டலில் வந்து தங்கிய உலகப் பிரபலங்களுடனும் புகைப்படங்கள் எடுத்துத் தள்ளியிருந்தார். ஒரு கோணத்தில் இதில் ஒரு விளம்பரப் பிரியம் தெரிந்தாலும் டாக்சிக்காகவோ வேறு காரணங்களுக்காகவோ காத்திருக்கிறவர்களுக்கு சிறிதுநேரம் பராக்குப் பார்க்க உதவியாக இருக்கிறது.

இந்த நாட்டின் பிரதமர் யார்? சுற்றுலாத் துறை அமைச்சர் யார்? அவர் எப்படி இருப்பார் என்பவற்றையெல்லாம் தெரிந்துகொள்ள உதவும் தகவல் பலகையாகவும் இருந்தது.

சிவா சொன்னது சீரியஸா ஜோக்கா என்பதை உங்கள் முடிவிற்கே விட்டுவிடுகிறேன். அவர் சொன்னது : “இந்தியாவிலிருந்து ஒரு பத்திரிகைப் பிரபலம் வந்திருக்கிறார் என்று ரிசப்ஷனில் சொல்லப் போகிறேன். நீங்கள் வேண்டுமானால் பாருங்கள் நாளை காலை ஒரு புகைப்படக் கலைஞருடன் இந்த ஓட்டல முதலாளி ஓடோடி வரப்போகிறார். நான் சொல்வது நடக்கப் போகிறதா இல்லையா பாருங்கள்.”

“சிவா சார் இந்தியாவில் இரவு மணி 8.30தான். இங்கோ மணி பத்து. நான் இன்னும் இந்திய நேரத்தில்தான் இருக்கிறேன். எனவே வாருங்கள் சியாம் ரியாப்பை ஒரு வலம் வருவோம்.” அவர் பதிலிறுக்கும் முன்பாகவே நானே தொடர்ந்தேன்.

“இங்கு இந்நேரத்தில் நகர்வலம் வரலாமா? ஒன்றும் பயமில்லையே?”

“சேச்சே! ரொம்பப் பாதுகாப்பான நாடு. குற்றங்கள் இங்கு மிகமிகக் குறைவு. ஒரு பயமும் வேண்டாம்.”

“பாஸ்போட்டைக் கையில் எடுத்துக்கொள்ளவா?”

“தேவையில்லை. இங்கு அதெல்லாம் கேட்கமாட்டார்கள். பணம் மாற்றவேண்டுமென்றால் தேவைப்படும்.”

“வேண்டாம். உதிரிப்பணம் வைத்திருக்கிறேன். செலவுக்குப் போதும்.”

இதமான குளிர். மெல்லிய காற்று. கைகளை ஏவி.எம்.சரவணன் பாணியில் கட்டிக்கொண்டு மெல்ல நடந்தேன்.

அங்கங்கே குண்டு குழியுமாய்ச் சாலைகள். நீர்த் தேக்கங்கள். சுத்தமற்ற சூழ்நிலைகள் நம் தமிழ்நாட்டில் சில பகுதிகளை நினைவூட்டுவனவாக இருந்தன.

மசாஜ் கிளப்புகள் 100 மீட்டருக்கு ஒன்று காணப்பட, அதனுள் இருக்கவேண்டிய பெண்கள் வாசலில் அமர்ந்து கெக்கேபிக்கே என்று சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ஒவ்வொரு கடைப்பெண்களும் வெவ்வேறு விதமான யூனிஃபார்ம் உடைகளுடன் பள்ளிப் பிள்ளைகளைப்போல் காணப்படுகிறார்கள்.

எங்களைப் பார்த்ததும் பேச்சை நிறுத்தி அவர்கள் மொழியில் ஏதோ சொல்லி அழைக்கிறார்கள்.

“மசாஜ் செய்துகொள்ளும் வழக்கம் உண்டா?”

இந்தியாவில் ஆண்களிடம் கேரளா ஆயுர்வேதப் பாணியில் மசாஜ் செய்துகொண்ட அனுபவம் உண்டு.

இங்கு இந்தியாவைப்போல் இல்லை. ஆண்களுக்குப் பெண்கள் மசாஜ் செய்துவிடுவார்கள்.

“பரவாயில்லை வேண்டாம்”

“உடலுக்குச் செய்துகொள்ள உங்களுக்குத் தயக்கமாக இருந்தால் வெறும் கால்களுக்கு மட்டும் மசாஜ் செய்துகொள்ளலாம்.”

“கட்டாயமில்லை.”

சற்றுத் தள்ளி நடந்திருப்போம். ஒரு கடை என்னை அங்கேயே நிற்க வைத்தது.

முதலைத் தோல், அந்தத் தோல் இந்தத் தோல், எந்தத் தோல் வேண்டும் உங்களுக்கு என்று கேட்பதுபோல் ஒரு முரட்டுக் கடை.

“சிவா சார்! நாளை காலை வந்து இங்கே பார்க்கவேண்டும்.”

“நாளை காலை கடினம். நாம் ஆங்கோர் வாட் போகிறோம்!”

“ஆமாம். முடித்துவிட்டால் மாலை வருவோம்.”

“கடினம். இங்கு ஏகப்பட்ட புராதனக் கலைச்சின்னங்கள். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வோர் இடத்தில் நினைத்து நினைத்து டாக்சி பிடித்தால் ஏகப்பட்டது வரும். நாளை காலை முதல் இரவு வரைக்கும் ஒரு டாக்சியை புக் செய்துவிட்டேன். நாள் முழுக்க நம்மோடு இருப்பான். சுற்றிக் காட்டுவான்.

“ஓட்டுநர்-கம்-கெய்டா”

“இல்லை. ஓரளவுதான் ஆங்கிலம் பேசுகிறான். இடங்களெல்லம் நன்கு தெரிந்தவன். ஆனால் எதையும் விளக்கத் தெரியாதாம்.”

“இரண்டும் தெரிந்த ஆளாகப் பார்த்தால் நன்கு விஷயம் கறக்கலாம்.”

“முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன்.”

“புறப்படும் நேரம்?”

“காலை 5.30″

“ஏன் அவ்வளவு சீக்கிரம்?”

“இல்லாவிட்டால் நிறைய இடங்களைப் பார்க்க முடியாது என்கிறான் அந்த டிரைவர்.”

“5.30க்கெல்லாம் அவனுக்கு நினைவூட்டவேண்டும்.”

“அவசியமில்லை இங்கு ஓட்டுநர் எல்லோரும் அலார நேரம் உணர்வு உள்ளவர்கள்.”

“எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை.” சிவா சிரித்துக்கொண்டார். உங்களுக்குத் தெரிந்தது அவ்வளவுதான் என்பது அந்தச் சிரிப்பின் பொருள்!

சரியாக 4.30க்கு எழுந்து இருவரும் தயாராகி 5.30க்குக் கீழே இறங்கியபோது ஓட்டுநரும் காரும் தயாராக இருந்தார்கள்.