வீரத்தின் விளை நிலத்தில் தமிழர்களின் தடயங்கள்!

வியட்நாமுடன் நான் தொடுக்க விரும்பிய போர்!

அமெரிக்கா போரிட்டுத் தோற்ற ஒரே நாடு வியட்நாம்தான். வேறு எந்த நாட்டுடன் நிகழ்ந்த போரிலும் அமெரிக்கா மறைமுக வெற்றிகளையோ அல்லது ஆதிக்கம் செலுத்தும் நிலையையே பெற்று வந்திருக்கிறது.

ஒரு சிறு நாடு அமெரிக்காவைப் படாதபாடுபடுத்தி, உலக அரங்கில் தலைக்குனிவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்றால் அது வியட்நாம் மடடுமே. இத்தனைக்கும் நேரடிப் போர் முறைகளைப் பின்பற்றாமல் கொரில்லாப் போர் முறைத் தந்திரத்தையே காலமெல்லாம் பின்பற்றி வந்தது.

எதிரே வந்தால்தானே குண்டு போட்டு அழிக்கலாம். மறைந்திருந்து தாக்கினால் என்ன செய்வது? அமெரிக்காவுக்கு சொம்புக்குள் கையை விட்டுவிட்டு அதை எடுக்கத் தெரியாத குரங்கின் கதையாய், நாயர் பிடித்த புலிவாலாய் ஆகிவிட்டது.

தொடர்ந்து தோல்விதான்; இறுதி வரை வெற்றி வாய்ப்பு என்பதே இல்லை என்று தெரிந்ததும் அமெரிக்கா வியட்நாம் போரை கெளரவப் பிரச்னையாக எடுத்துக் கொண்டு கடைசி வரை மல்லுக்கட்டிப் பார்த்து விட்டது. ஒன்றும் நடக்காமல் போகவே “கீழே விழுந்தும் மீசையில் மண் ஒட்டலை தெரியும்ல” என்று வியப்புப் பேசினவனின் கதையாய் வியட்நாமை விட்டு வெளியேறியது. இதற்காக அமெரிக்கா கொடுத்த விலை மிக மிக அதிகம். சுமார் 75,000 அமரிக்கர்கள் வியட்நாமில் தங்கள் இன்னுயிர்களை இழந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் உண்மைக் கணக்கு இதைவிட அதிகம என்பவர்களும் உண்டு.

அமெரிக்கா மட்டும் வியட்நாமில் மூக்கை நுழைத்திருக்காவிட்டால் அமெரிக்காவில் பொருளாதாரம் எங்கோ உயர்ந்திருக்கும். விதி யாரை விட்டது?

தன் நாட்டு எல்லையிலிருந்து விமானத்தில் பறந்தாலே 14 மணி நேரம் ஆகும் தூரத்தில் உள்ள ஒரு நாட்டின் உள்விவகாரத்தில் அமெரிக்கா தலையிடுவானேன்? தன் நாட்டில் பொருளாதாரச் சேதத்தை ஏற்படுத்தியபடி ஆயிரக்கணக்கான அமெரிக்கர்களை ஏதோ ஒரு நாட்டிற்காக காவு கொடுப்பானேன்? இவையெல்லாம் உங்களுக்குச் சுவைபடச் சொல்வது என் கடமை.

நான் சொல்ல வந்தது எல்லாம் வியட்நாமியர்களின் வீரத்தைத்தான். உலகின் சக்தி வாய்ந்த நாடு என்றும் பாராமல் எங்கள் மண்ணிலா காலை வைக்கிறாய்? உனக்குப் பாடம் புகட்டுகிறேன் பார்! என்று அதுவரை அப்பாவி மக்களாக இருந்த வியட்நாமியர்கள் வீறு கொண்டு எழுந்ததும், பெண்கள்கூட இப்போரில் துணிந்து இறங்கிப் போராடியதும் மகத்தான வரலாறுகள்.

ஏழ்மையும் வறுமையும் ஒரு வழியில் தங்களைப் பிடுங்கித் தின்ன, போர் முறைத் தந்திரங்களைக் கற்றுக்கொண்டு உலகிற்கே வழிகாட்டும் வண்ணம் வலுவான எதிரியைச் சமாளித்துப் போராடியவிதம் இருக்கிறதே அந்த வரலாறு மகத்தானது.

பிறந்த மண்ணை ஒருவன் உண்மையாக நேசித்தால் அதை மீட்கவும் காப்பாற்றவும் எந்த எல்லைவரையும் போவான் என்பதற்கும், ஒரு மக்கள் இயக்கம் துணிந்துவிட்டால் அதை எந்த நாட்டாலும் எவ்விதச் சக்தியாலும் அடக்கிவிட முடியாது என்பதற்கும் வியட்நாமே உலகின் சிறந்த உதாரணம். பெண்களும் போரில் பங்குகொள்ள முடியும்; இவர்களும் வலுவான எதிரிகளுக்கு நல்ல சவால்களாக விளங்க முடியும் என்கிற உண்மையை உலகிற்கு உரைத்த நாடும் முதன்முதலில் வியட்நாம்தான்.

பகலில் கடையில் வேலை செய்வது இரவானால் போர் வீராங்கனையாக மாறுவது என்று வியட்நாமியப் பெண்கள் இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் போராடிய அழகு இருக்கிறதே, இது உலக நாடுகளுக்கே ஒரு படிப்பினை.

இந்த மண்ணில் அன்றும் இன்றும் தமிழர்கள் பதித்த தடயங்களைப் பதிவு செய்வதே இத்தொடரின் நோக்கம்.

என் தாய்மாமா நடராஜன் வியட்நாமில் (சைகோன்) வட்டிக் கடை நடத்தி வந்தவர். அதுவும் அமெரிக்கா வந்து இறங்கி வியட்நாமியர்களோடு போர் புரிந்த காலத்தில்.

இளைஞனாக இந்த நாட்டிற்கு வட்டிக்கடைத் தொழில் பழகப் போனவர் பிறகு அங்கேயே தங்கிவிட்டார்.

எப்போதாவது இந்தியா வருவார். இரண்டு முறை நான்தான் விமானநிலையம் போய் அழைத்து வந்திருக்கிறேன்.

அவர் வந்தாலே எனக்கு ஒரே மகிழ்ச்சிதான். வெளிநாட்டு மிட்டாய், பிஸ்கெட்டெல்லாம் தருவார். அழகழகான டின்களில் கொண்டு வந்து தரும்போது அப்படி ஒரு சுவாரசியமாக இருக்கும். உள்ளூர் மிட்டாய்களையும் பிஸ்கெட்டுகளையும்கூட எப்போதாவது மட்டுமே சாப்பிடக்கூடிய சூழ்நிலையில் இருநத எனக்கு சைகோன் மாமா பெரிய ஹீரோவாகத் தெரிந்தார்.

அப்போதெல்லாம் வந்து இறங்கிய மாமாவிடமிருந்து சைகோனைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்வதைவிட என் மாமாவின் பெட்டி மீது தான் என் கவனமெல்லாம் இருக்கும்.

சைகோனைப் பற்றி அவராகச் சொன்ன சில செய்திகளைக்கூட ஆர்வமுடன் கேட்டுக்கொண்டது இல்லை.

அப்போது மாமாவின் பற்கள் இரண்டு மட்டும் ஒளிவிடும். “என்ன மாமா இது?” என்று கேட்டால் “தங்கம்டா மாப்ளை” என்பார். மாமாக்களை அடையாளம் பிரித்துச் சொல்லும்போது பெயர் சொல்லாமல் தங்கப் பல் மாமா என்றே நாங்கள் குறிப்பிடுவோம்.

தங்கப் பல் என்றால் எல்லாம் தங்கம் அல்ல. தங்கத்தின் எனாமல் பூசப்பட்ட பல் அது.

இப்படி ஓடிக்கொண்டிருந்த மாமா ஒரு நாள் வெறும் இரு மஞ்சள் பைகளுடன் சைகோனிலிருந்து வந்து இறங்கினார். முகம் வாட்டமாக இருந்தது.

“ஏன் மாமா இப்படி வெறுங் கையோட வந்திருக்கீங்க?” (எங்கே மாமா பிஸ்கெட் மிட்டாயெல்லாம்?)

“அதுடா மாப்ளை; போர் உச்சமா நடக்குது. தப்பிச்சு வந்ததே பெரும்பாடாய் போச்சு” என்றார்.

“அப்ப உங்க வட்டிக் கடை சொத்துபத்தெல்லாம்?”

“எல்லாம் பேர்சசு!” தப்பிச்சதே தம்பிரான் புண்ணியம். சொத்தாவது பத்தாவது”.

“என்ன மாமா இப்படிக் குண்டைத் தூக்கிப் போடுறீங்க?” அப்ப இனிமே சைகோனெல்லாம்?

“எல்லாத்தையும் மறந்துவிட வேண்டியதுதான்.”

“போர் முடிஞ்சா மறுபடி போகமாட்டீங்களா?”

“போர் முடியுறாப்புல தெரியல”.

பொசுக்கென்று ஆனது எனக்கு. ‘அவ்வளவுதான், பாரின் மிட்டாய், பிஸ்கெட்ல விழுந்தது மண்!’

மாமாவின் சொத்துக்கள் பறி போனதைவிட இனிமேல் எனக்கு ஏதும் கிடைக்காது என்கிற கவலைதான் அந்த இளவயதில் எனக்குப் பிரதானமாகத் தெரிந்தது. அதன் பிறகு தங்கப்பல் மாமாவுக்கு உடல் நலக் குறைவு ஏற்பட்டு இறந்து போனார். இவரது உடல்நிலைக் குறைவின்போதுதான் வியட்நாம் போரும் முடிந்திருந்தது.

அங்கிருந்து வந்த மாமாவின் நண்பர் ஒருவர், “உங்க மாமாவின் சொத்தையெல்லாம் வியட்நாம் அரசு அள்ளிப் போட்டுகிடுச்சு. சப்பை மூக்குக்காரங்கிட்ட கொடுத்தது.”

“இந்தா நீ வச்சுக்கோ” “நீ எடுத்துக்கோ என்று கொடுத்திடுச்சு” என்றார். வயிற்றெரிச்சலாக இருந்தது.

ஆசியாவில் இன்னும் பார்த்திரா ஐந்து நாடுகளின் பட்டியலைப் போட்டபோது அதில் வியட்நாம் என்னைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தது.

என் மாமா வேறு, “உன் மாமா சொத்துகளை மீட்க ஏதாவது செய்யமுடியுமா பாரேன்” என்றார்கள். இதுவரை நாடுகளைச் சுற்றிப் பார்க்கவும், அந்நாட்டு நிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொள்ளவுமே சென்றிருக்கிறேன்.

முதல்முறையாக வியட்நாம் அரசோடு போராடி என் மாமாவின் சொத்துகளை மீட்கவேண்டும் என்கிற வேகம் வந்தது!

அதற்கான வேளையும் வந்தது!

(தொடரும்)

லேனாவின் இதயங் கவர்ந்த இந்தோனேசியா! - தொடர்

2009/12/04 காய்கறி வண்டியில் விமான நிலையம்!

2009/11/27 நாம் கற்க வேண்டிய இந்தோனேசியப் பாடம்!

2009/11/20 இந்தோனேசியர்களுக்குப் பிடித்த இந்திய விஷயம்!

2009/11/13 இனிது, இனிது! இந்தோனேசிய காப்பி இனிது!

2009/11/06 ஓட்டல்காரருக்கு என்மீது என்ன கோபம்?

2009/10/30 வரவேற்பாளருக்கு என் மீது என்ன கோபமோ!

2009/10/23 ஒரே நாளில் இந்தோனேசியச் சமையல்!

2009/10/16 இந்தியாவை உயர்த்திப் பிடித்த ஸ்ரவணா பாலி!

2009/10/09 இந்தோனேசிய இந்துக் கோயில்களில் சில வியப்புகள்!

2009/10/02 குரலில் தணல் வீசிய இளைஞர்!

2009/09/25 3 மாதங்களுக்கு ஒரு முறைதான் சம்பளம்!

2009/09/18 இந்தோனேசியாவிலும் டெலிகாம் ஊழல்?

2009/09/11 ஓட்டுநர் ஏன் வாயடைத்துப்போனார்?

2009/09/04 பாவம் இந்தோனேசிய இளம் பெண்கள்!

2009/08/28 தற்காலிக முதலாளிக்கு இப்படி ஒரு மரியாதை!

2009/08/21 தங்கச் சங்கிலியுடன் வெளியே போகாதீர்கள்!

2009/08/14 ஓட்டுநர்கள் கேட்ட அதிர்ச்சிக் கேள்வி!

 2009/08/07 வந்திறங்கியதும் வந்த கேள்வி!

லேனாவின் முந்தைய சீனம் சென்று வந்தேன் - தொடர்கள்

2009/07/31 கண்ணடித்தால் தவறில்லை!

2009/07/24 ஆணின் வெட்கம் வெளிப்படுவது எப்போது?

2009/07/17 உலகின் படாதபாடு பட்ட அருங்காட்சியகம்!

2009/07/10 வெட்டிவிடு இந்த மனுஷனை!

2009/07/04 தைவானின் இராணுவ இரகசியமா கேட்டேன்!

2009/06/26 இளசுகளுடன் ஊர் சுற்றத் திட்டமா?

2009/06/19 உறக்கம் கெடுத்த வெள்ளைக்காரர்!

2009/06/12 அசட்டுச் சிரிப்பின் அர்த்தம்!

2009/06/05 அந்தப் பதற்றமான கணங்கள்!

2009/05/29 கண்ணெதிரே ஒரு தைவானிய - சீன மோதல்!

2009/05/22 இந்தியர்களைப் பற்றிய வித்தியாசமான ஒரு பாராட்டு!

2009/05/15 தைப்பேயிலுமா அங்கவை சங்கவை?

2009/05/08 காசை எடுக்க யோசிக்காத தைவானியர்கள்!

2009/05/01 தலைக்குள் இறங்கிய பல ஆயிரம் வோல்ட் மின்னல்!

2009/04/24 அட! விவஸ்தை கெட்ட பொண்ணுகளா!

2009/04/17 யானையாகக் கனத்த ஷான்யான்!

2009/04/10 மரணத்தைப் பற்றி பார்வை என்ன?

2009/04/03 சத்தமான நான்கு முத்தங்கள்!

2009/03/27 கொல்கிறதே இந்தக் குடும்பம்

2009/03/20 மூன்று பெண்கள் நடுவே மாட்டிக் கொண்டு…

2009/03/13 நகைக் கடையில் காத்திருந்த அதிர்ச்சி!

2009/03/06 தைவானியக் கிழவர்களை நம்ப முடியாது!

2009/02/27 கைப்பையால் தர்ம அடி வாங்கிய இளைஞன்!

2009/2/20 இரு தைவானியர்கள் கொடுத்த இரு சொல் சூடு!

2009/02/13 பாம்புக் கடைகளை நோக்கி ஒரு நெளியல் நடை!

2009/02/06 என்னைப் பாவிப் பய என்று திட்டுபவர்கள் யார்?

2009/01/30 நம்மவர்கள் தைவானியர்களிடம் கற்க வேண்டிய பாடம்!

2009/01/23 தமிழகப் பாணியில் ஒரு தைவானிய டாக்சி அனுபவம்!

2009/01/16 எட்டு எனக்கு லட்டு!

2009/01/09 தைவானியர்களிடம் உள்ள ஒரு வித்தியாசமான பழக்கம்!

2009/01/02 சாதிக்கும் இந்திய மாணவர்கள்!

2008/12/26 லேனா சாரை டின்னு கட்டிடுவாங்க!

2008/12/19 தமிழக மாணவர்களுடன் அடித்த அரட்டை!

2008/12/12 சுரேஷ்குமார் சிந்திய விஷமப் புன்னகை!

2008/12/05 அந்தத் தொழிலைக் கை விட்ட அழகு!

2008/11/28 மாணவ மாணவியர் நெருக்கம் அநியாயம்!

2008/11/21 கேரனுக்கு ஏற்பட்ட வியப்பு!

2008/11/14 இங்கிதம் அறியா இங்கிலாந்துப் பெண்மணி!

2008/11/07 தைவானில் கிடைத்த ஓர் இரசிகை!

2008/10/31 தைவானியர்கள் சமாமானியர்கள் அல்லர்!

2008/10/24 காதில் விழுந்த சவுக்கடி வாக்கியம்!

2008/10/17 தைப்பேயில் கேட்ட தேன் தமிழ்!

2008/10/10 தைப்பேயில் நிலவும் பேய்த்தனமான ஓட்டல் வாடகைகள்!

2008/10/03 தைவானியர்கள் மீது வந்த கோபம்!

2008/09/26 இந்தியர்கள் என்றால் இளக்காரமா?

2008/09/19 இந்தியா சீனாவுக்குப் பயப்படும் விஷயம்!

2008/09/12 இடி மன்னர்கள் பாடு ஜாலிதான்!

2008/09/05 கைப் பிடித்த சிங்கப்பூர்ப் பெண்மணி!

2008/08/29 வளைகுடாவிற்காக விதிகள் வளையுமா?

2008/08/22 சீனச் சாதனைகளின் பின்னணி என்ன?

2008/08/15 மனத்திற்குள் வெடித்த பிரமிப்பு வெடி!

2008/08/08 இது வளமையா அல்லது வறுமையிலும் நேர்மையா?

2008/08/01 கன்பூஷியஸ் கோயிலைப் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட ஏக்கம்!

2008/07/25 சீன ஒலிம்பிக்கினால் நமக்கு வரப்போகும் சிக்கல்!

2008/07/18 முஸ்லீம்களைப் புறக்கணிக்கும் சீன அரசு

2008/07/11 மக்களை ஏமாற்றாத அரசு, அரசை ஏமாற்றாத விவசாயிகள்!

2008/07/04 சீனத்தில் மாணவர்களின் விருப்பத்திற்கு மதிப்பு இல்லை!

2008/06/27 சீனப் பள்ளி மாணவிகளின் பையில் அதிரவைக்கும் பொருள்!

2008/06/20 வாங்குனா வாங்கு! வாங்காக் காட்டிப் போ!

2008/06/13 சீனாவும் பார்த்தமாதிரி ஆச்சு! சீப்பா பொருள் வாங்கிய மாதிரியும் ஆச்சு!

2008/06/06 சீனாவில் கல்வி நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்று

2008/05/30 பெண்களின் நான்கு குணங்களின் வரிசையை மாற்றியமைத்த சீனப் பெண்கள்

2008/05/23 சீனர்கள் வியந்த தமிழ்மொழி!

2008/05/16 நான்சிங் தெரு எனும் அசிங்கத் தெரு

2008/05/09 ”பொண்ணுங்க தொல்லை தாங்க முடியாது”

2008/05/02 விடிய விடிய விளையாடும் சீனர்கள்!

2008/04/25 கடுப்பு ஏற்படுத்தாத கடுப்பு!

2008/04/18 சீனாவிற்கு வந்ததே சாப்பிடத்தானா?

2008/04/11 நிற்காமல் கடந்து போன லி எக்ஸ்பிரஸ்

2008/04/04 பங்குதாரர்களுக்குள் இருக்க வேண்டிய புரிந்துணர்வு!

2008/03/28 எங்களால் சிரி சிரி என்று சிரித்த சீனப் பெண்மணிகள்…

2008/03/21 அட, என் முன்னோடிகளா…

• Lena Katturai